Lista roślin naczyniowych   Międzynarodowy Słownik Hydrologiczny   Encyklopedia Ziemi   Encyklopedia pnączy   Ochrona przyrody   Zielone technologie   ArcGIS 10 - ESRI   Praktyczny przewodnik po GIS. ArcView 3.3
Ekologia : Ochrona Środowiska : Ochrona przyrody : Biologia : Geografia Strona Główna Ekologia : Ochrona Środowiska : Ochrona przyrody : Biologia : Geografia
Linum.pl

FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  StatystykiStatystyki
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  AlbumAlbum  Chat  DownloadDownload

Poprzedni temat :: Następny temat
Rola gleby w życiu lasu
Autor Wiadomość
Tom 
Administrator

Pomógł: 4 razy
Wiek: 28
Dołączył: 25 Wrz 2007
Posty: 1563
Skąd: Radom
Wysłany: |2 Gru 2007|, 2007 20:04   Rola gleby w życiu lasu

Ściągnij

1. Pojęcie gleba

Gleba (gleboznawstwo leśne), górna warstwa litosfery, złożona z części mineralnych, materii organicznej, wody, powietrza i organizmów, obejmująca wierzchnią warstwę gleby i podglebie.
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska art. 3 ust. 25

Gleba leśna (gleboznawstwo leśne), część ekosystemu leśnego, położonego na i pod powierzchnią gruntu, sięgającego na głębokość ustalaną podczas prac glebowo - siedliskowych, prowadzonych w ramach prac w zakresie urządzania lasu.

W pracy nie raz będę przedstawiał definicję gleby, ponieważ jest to warstwa Ziemi bardzo ważna i złożona. Gleba kształtuje siedliska, wpływa na rodzaj lasu jaki porasta gleby. Jest jednym z czynników który charakteryzuje drzewostan.

2. Wpływ gleby na las

Gleba jest naturalnym tworem wierzchniej warstwy skorupy ziemskiej, powstałym ze zwietrzeliny skalnej w wyniku oddziaływania na nią zmieniających się w czasie zespołów organizmów żywych i czynników klimatycznych w określonych warunkach rzeźby terenu. Gleba spełnia w środowisku przyrodniczym różnorodne funkcje, w tym głównie ma działanie filtrujące i buforujące, chroniące ekosystemy przed nadmiernym przepływem substancji niepożądanych do innych składników środowiska. Wymienione właściwości gleb trwają tak długo, jak długo zachowana jest równowaga w biogeochemicznym ich funkcjonowaniu, co decyduje o ich aktywności biologicznej. Ważnym czynnikiem modyfikującym kształtowanie się gleb leśnych był i jest wpływ działalności ludzkiej. W sposób pośredni na stan gleb leśnych wpływa m.in. przemysł i komunikacja, a w sposób bezpośredni sama gospodarka leśna. Poważnym zagrożeniem dla możliwości realizacji podstawowych funkcji gleb jest ich degradacja. Pod pojęciem degradacji gleb rozumiemy pogorszenie się ich właściwości chemicznych, fizycznych i biologicznych oraz spadek aktywności biologicznej, co powoduje zmniejszenie ilości oraz jakości pozyskiwanej biomasy roślin.

Wyróżnia się następujące formy degradacji gleb:
- wyjałowienie gleby ze składników pokarmowych i naruszenie równowagi jonowej,
- zakwaszenie,
- ubytek próchnicy i pogorszenie jej jakości,
- zniekształcenie stosunków wodnych,
- procesy erozyjne,
- mechaniczna destrukcja struktury gleby,
- zniekształcenie rzeźby terenu,
- techniczno-przestrzenne rozdrobnienie powierzchni biologicznie czynnej,
- zanieczyszczenie mechaniczne,
- zanieczyszczenie chemiczne,
- zanieczyszczenie biologiczne.

Nadmierne zakwaszenie gleby stanowi ważny czynnik jej degradacji. Spowodowane jest reakcją mikroorganizmów i roślin wyższych na stężenie jonów wodorowych i glinu w roztworze glebowym oraz niekorzystnymi procesami chemicznymi i biochemicznymi zachodzącymi w glebie kwaśnej.

Odczyn (pH gleby) w istotny sposób oddziałuje na chemiczne, fizykochemiczne i biologiczne właściwości gleb:
- wpływa na strukturę i przepuszczalność gleb (zakwaszenie powoduje pogorszenie tych właściwości),
- zakwaszenie zwiększa rozpuszczalność wielu składników mineralnych, np. metali ciężkich i glinu. Zwiększa to toksyczne ich oddziaływanie na organizmy żywe w glebie (mikroorganizmy, uprawiane rośliny), a pośrednio także na zwierzęta,
- zróżnicowana rozpuszczalność pierwiastków przy różnym pH wpływa na ich migrację z gleb do wód gruntowych i roślin, co jest przyczyną naruszenia równowagi jonowej środowiska glebowego,
- oddziaływanie na mikroorganizmy glebowe jest zróżnicowane: dla bakterii korzystniejszy jest odczyn lekko kwaśny i zasadowy, zaś dla grzybów - kwaśny. Ma to decydujący wpływ na ich namnażanie się, a tym samym kierunek i intensywność zachodzących procesów w glebach.

Przyczyny zakwaszenia gleb dzielimy na naturalne, zależne od takich czynników, jak: rodzaj i gatunek gleb, skład gatunkowy lasu, warunki klimatyczne i rzeźba terenu oraz antropogeniczne, zależne od takich czynników, jak np. zanieczyszczenia atmosferyczne (S02, NOx, CO2).

Wpływ odczynu gleby na kształtowanie się warunków ekologicznych w środowisku leśnym znajduje wyraz przede wszystkim w składzie i działalności życiowej edafonu (np. dżdżownic, bakterii, promieniowców i wielu innych organizmów glebowych, w tym również grzybów).

W naszych warunkach fizjograficznych gleby leśne są przeważnie słabo kwaśne lub kwaśne i dość często ulegają nawet nadmiernemu zakwaszeniu. Z tego powodu przy nieodpowiednich właściwościach sorpcyjnych (zdolność stałej fazy gleby do pochłaniania gazów i pary wodnej z powietrza, jonów i drobin różnych substancji z roztworu glebowego oraz cząstek koloidalnych z zawiesin) i buforowych gleby (odporność gleby na czynniki usiłujące zmienić jej odczyn), dochodzi w lesie niejednokrotnie nie tylko do wyraźnego utrudnienia procesów regeneracyjnych ale i do ogólnego pogorszenia jakości drzewostanu.

Glebotwórcza i użyźniająca rola substancji organicznej w glebach jest powszechnie znana i na ogół doceniana. Wiadomo bowiem, że bez próchnicy nie ma gleby, a wykształcenie poziomu próchnicznego decyduje o jej przydatności i urodzajności. Wpływ próchnicy na glebę jest wieloraki. Oddziałuje ona na własności fizyczne, chemiczne i biologiczne gleby. Bierze ona udział w procesie sklejania agregatów glebowych przyczyniając się do tworzenia struktury gruzełkowatej gleby. Zapewniając glebom piaszczystym większą spójność, a glebom gliniastym większą pulchność, próchnica wpływa bardzo korzystnie na stosunki wodne i powietrzne gleby. Ważnym oddziaływaniem na glebę jest wpływ próchnicy także na właściwości sorpcyjne i buforujące gleby. Będąc silnym koloidem organicznym próchnica ma dużą zdolność zatrzymywania na swej powierzchni w drodze wymiany, różnych kationów wprowadzanych do gleby. Mając silne własności buforujące wpływa w dużym stopniu na stabilność odczynu gleby.

Wprowadzanie upraw leśnych na gleby najgorszej jakości ma wiele cech pozytywnych, gdyż oprócz znacznie wyższej (niż przy produkcji rolniczej) ilości pozyskiwanej biomasy, wyraźnej poprawie ulegają również wskaźniki ekologiczne tych środowisk. Wiadomo bowiem, że gleby wytworzone z luźnych skał macierzystych charakteryzują się dużą przepuszczalnością, stąd ich użytkowanie rolnicze może stwarzać dla uprawianych roślin warunki stałego niedoboru wilgoci. O wiele korzystniejsza gospodarka wodna tych gleb jest pod uprawami leśnymi, gdyż bardziej racjonalnie wykorzystują one zasoby wody na produkcję biomasy oraz skutecznie wpływają na poprawę warunków mikro- i mezoklimatycznych.

3. Funkcja gleby

Gleba - najbardziej powierzchniowa warstwa Ziemi, integralny i wielofunkcyjny składnik wszystkich ekosystemów lądowych i niektórych płytko-wodnych, środowisko wzrostu i rozwoju roślin, umożliwiające także życie zwierząt i człowieka, jest niewątpliwie jednym z najważniejszych zasobów przyrody podlegającej stałej ewolucji. Utworzona z powierzchniowych warstw litosfery specyficznie przekształconych i nadal przekształcanych, gleba jest trójfazowym produktem wzajemnego oddziaływania litosfery, hydrosfery, atmosfery i biosfery.

Do najdonioślejszych funkcji gleby, niezależnie od sposobu jej zagospodarowania i użytkowania, należy nieustanne uczestnictwo w produkcji i rozkładzie biomasy, magazynowaniu próchnicy, przepływie energii i retencji oraz udział w obiegu pierwiastków pokarmowych i wody. Gleba służy również jako środowisko życia podziemnych organów roślin oraz różnogatunkowej mikroflory i fauny, którym stwarza określone warunki odżywcze, wodne, tlenowe i termiczne o swoistej dynamice dobowej, sezonowej i wieloletniej. Gleba właśnie dzięki żyjącym w niej drobnoustrojom spełnia ważne zadania sanitarne i bierze udział w niezbędnym dla odbudowy życia, w tym także i dla ludzkiego biotopu, procesie mineralizacji martwej materii organicznej. Pomniejszając zasoby glebowe lub pogarszając ich właściwości osłabiamy tym samym naturalny proces rozkładu i zwalniamy tempo obiegu składników mineralnych W środowisku przyrodniczym.
Wszystkie gleby powstają w rezultacie złożonego nieprzerwanie przebiegającego w czasie protestu oddziaływania na skały macierzyste szeregu czynników a zwłaszcza klimatu, organizmów żywych, wody i człowieka w różnych warunkach ukształtowania terenu. W procesie rozwoju gleby tworzy się tzw. profil glebowy zróżnicowany na określone poziomy genetyczne. Rodzaj, morfologia, właściwości i wzajemny układ poszczególnych poziomów genetycznych są odzwierciedleniem minionych współczesnych wpływów zmiennego w czasie i przestrzeni środowiska glebotwórczego. Fizyczne, chemiczne i biologiczne właściwości przeważającej części pokrywy glebowej naszego kraju sprawiają, że jest ona wykorzystywana (w około 88%) jak podłoże do produkcji roślinnej.

Gleba jest heterogenicznym utworem trójfazowym składającym się z faz: stałej, płynnej gazowej, wzajemnie przenikających się oraz podlegających ciągłym, fluktuacyjnym przemianom ewolucyjnym.

Pokrywa glebowa Polski odznacza się znacznym zróżnicowaniem przestrzennym. Stosownie do układu szeregu czynników glebotwórczych i zmiennego w czasie ich oddziaływania na podłoże glebowe rozróżnia się zarówno na większą skalę, jak i lokalnie, występowanie klasycznie ukształtowanych gleb naturalnych i antropogenicznie przeobrażonych, gleb głębokich i płytkich, gleb mineralnych organicznych, gleb suchych i wilgotnych, gleb żwirowych, piaszczystych, pyłowych, gliniastych i ilastych, gleb silnie próchnicznych i ubogich w próchnicę, gleb bardzo kwaśnych, słabo kwaśnych i alkalicznych. Zmienna w związku z tym jest także ich produktywność, zdolność retencyjna i aktywność biologiczna.

3.1. Próchnica leśna

Próchnica leśna jest to naturalna mieszanina różnych substancji organicznych i mineralno-organicznych, które gromadzą się w glebie oraz na jej powierzchni i są różnymi stadiami naturalnego przetworzenia (humifikacji) szczątków roślin i zwierząt, głównie pod wpływem organizmów glebowych (Pucha Iski, Prusinkiewicz 1990, Prusinkiewicz 1999). W skład próchnicy leśnej wchodzą więc szczątki roślinne i zwierzęce w różnym stopniu rozdrobnione i naturalnie przetworzone, natomiast do próchnicy nie należą świeżo opadłe szczątki roślinne, nie związane z glebą i które mogą być rozwiewane przez wiatr. Próchnica występująca jako domieszka w mineralnej części profilu glebowego nosi nazwę endopróchnicy, a zalegająca na powierzchni mineralnej części gleby leśnej - ektopróchnicy. Budowę i właściwości próchnic leśnych kształtują głównie drzewostan z runem leśnym, właściwości gleby (szczególnie wodne) oraz warunki mikroklimatyczne. Szczególnie rodzaj szczątków organicznych wpływa na zróżnicowanie budowy ektopróchnicy. W siedliskoznawstwie leśnym próchnica jest bardzo ważnym wskaźnikiem procesów zachodzących wekosystemach leśnych.

4. Organizmy przypowierzniowe - edafon

4.1. Wstęp

Edafon- ogólna nazwa wszystkich organizmów żywych, żyjących w przypowierzchniowej części gleby. Zalicza się do nich mikroorganizmy, zwierzęta takie jak pierścienice, nicienie, larwy owadów oraz glony.

Edafony są głównym ogniwem cyklu przemiany materii organicznej w przyrodzie na lądzie, gdyż głównie one są destruentami, czyli odpowiadają za rozkład i mineralizację zarówno szczątków organizmów, jak i ich produktów przemiany materii. Są jednocześnie najważniejszym z biotycznych czynników glebowych. Stąd obieg materii organicznej na lądzie można określić jako:

edafon - roślina - zwierzę - edafon

W najwęższym pojęciu za edafon uważa się mikroorganizmy oraz drobne zwierzęta (do owadów), które na stałe, lub w pewnym okresie swojego życia przebywają w glebie jako swoim naturalnym środowisku. Są to m.in. bakterie, glony, grzyby, pierwotniaki, pierścienice (głównie dżdżownice i wazonkowce), pajęczaki (głównie roztocze), nicienie, wije, owady bezskrzydłe oraz wiele larw owadów uskrzydlonych. W pojęciu szerszym do edafonu zalicza się wszelkie organizmy żywe żyjące we wnętrzu gleby, włącznie z drobnymi kręgowcami, a w tym nawet ssakami, jak myszy czy krety. W najszerszym pojęciu za edafon uważa się całość materii ożywionej w glebie, łącznie z podziemnymi częściami roślin naziemnych.

Edafony dzieli się na:
- geobionty - przebywające w glebie stale, lub dla których gleba jest głównym miejscem życia
- geofile - przebywające w glebie tylko w pewnym okresie rozwojowym swojego życia, lub których tryb życia polega na penetracji obu środowisk - glebowego i powierzchniowego
- geokseny (czasami tylko zaliczane do edafonów) - żyjące głównie na powierzchni ziemi, a tylko penetrujące glebę (np. dla schronienia, lub w czasie żeru)

Obecność edafonu jest drugim najważniejszym obok erozji czynnikiem glebotwórczym, a w wytworzonej już glebie edafon jest odpowiedzialny za utrzymanie się jej charakteru. Wpływa na cechy fizyczno-chemiczne gleby, a więc na jej strukturę, zdolność retencji wody, przewiewność. Natomiast w podstawowym znaczeniu odpowiada za jej żyzność, gdyż to właśnie obecność edafonu warunkuje rozkład związków organicznych i przyspiesza uwalnianie składników mineralnych, a także powstawanie próchnicy glebowej.

Edafon, jako formacja roślinna, nazywany jest czasem najniższym, czwartym piętrem lasu, położonym poniżej runa leśnego. Natomiast za odpowiednik edafonu w środowisku wodnym można uważać plankton (który jest jednak pojęciem trochę węższym w porównaniu z edafonem).

4.2. Podziemne bogactwo

W glebie zwierzęta są najbardziej liczne; w tym pozbawionym światła środowisku królują mikroorganizmy i bezkręgowce, korzystają tam bowiem ze stałych, dobrych warunków klimatycznych, znacznie lepszych niż na powierzchni. Bakterie i grzyby występują więc tu w nadzwyczaj wysokiej liczbie. Chociaż obliczenia i pomiary obumierającej biomasy są trudne i niepewne również w przypadku niewielkich organizmów, istnieją jednak dość precyzyjne metody obliczeń, z dokładnością do rzędów wielkości. Jeden gram gleby z lasu zawiera ponad l mln komórek bakteryjnych i kilkaset metrów strzępek grzybowych, które stanowią od kilku do 500 kg/ha żywej masy dla bakterii i około 250 kg/ha dla grzybów!

Wśród bezkręgowców wyraźnie dominują wazonkowce i pierścienice. Zagęszczenie pierwszych wynosi do 5000 osobników/m2, czyli 5 kg/ha materii organicznej, a zagęszczenie pierścienic jest rzędu tysiąca organizmów/m2 lub około l t/ha materii organicznej! Pierścienice odgrywają w ekosystemie znaczącą rolę. Uczestniczą w zakopywaniu szczątków roślinnych, przewietrzają glebę, wydobywają na powierzchnię ziemi pobrane z głębi składniki mineralne i przede wszystkim znacznie aktywują mikroflorę (mineralizacja). Są ponadto ważnym źródłem białka, chociaż jest ono trudno dostępne; jedynie krety są zdolne do korzystania z nich w znacznych ilościach, konsumując każdego dnia tyle, ile same ważą.

4.3. Spod ziemi na powierzchnię

W glebie oprócz pierścienic występują także wije (stonogi), roztocza, obleńce oraz skupiska mniejszych i większych stawonogów, najczęściej w postaci larw. Wiele z tych najmniej szych zwierząt żyje również w dużej liczbie w ściółce; występują tam w towarzystwie mięczaków i pajęczaków.

Gleba stanowi także schronienie dla takich gatunków, które w środowisku tym nie znajdują swojego pokarmu, ale chronią się tam zwykle w podziemnych korytarzach, szczególnie podczas dnia, odważając się wychodzić na zewnątrz najczęściej tylko jeden raz podczas nocy. Najpospolitszymi zwierzętami z tej grupy są króliki, nornice i myszy; podczas swoich nocnych eskapad często są one narażone na ataki polujących na nie drapieżników, takich jak: tchórze, gronostaje, łasice - zwierząt dobrze przystosowanych do przemieszczania się w ich korytarzach, gdyż mają wydłużone ciało, głowę w kształcie klina i krótkie kończyny.

Zimą nory małych ssaków służą jako schronienie salamandrze plamistej, żmii zygzakowatej, zaskrońcowi, padalcowi i większości innych gatunków płazów i gadów, które w lesie występują mniej licznie. Ślimaki z kolei same zagłębiają się w glebę, aby uniknąć surowości chłodnej pory roku.

4.4. Mikro przedstawiciele edafonu

Robaki obłe
Robaki oble, czyli obleńce, są często nitkowate i na ogól mają niewielkie rozmiary: długość wielu z nich nie przekracza 1 mm. Znajduje się je prawie we wszystkich środowiskach, zawsze w ogromnych ilościach: w zgniłym ziemniaku może być obecnych nawet 90 000 osobników.

Obleńce obficie występują w glebie leśnej, szczególnie na głębokości około 10 cm. Odżywiają się bakteriami, strzępkami grzybów; mikroskopijnymi glonami i pierwotniakami. Istnieje także wiele gatunków pasożytów zwierząt i roślin. W wypadku tych ostatnich zaatakowane mogą być wszystkie organy, włącznie z korzeniami.

Roztocza
Roztocza są pajęczakami, których wielkość wynosi od 0,2 mm do 3 cm.
Ich ciało ma zróżnicowany kształt, może być owalne i krępe albo wydłużone. W skład tej jeszcze słabo poznanej grupy bezkręgowców wchodzi bardzo duża liczba gatunków; które zwykle są wolno żyjące, ale też pasożytują na roślinach lub na zwierzętach. Niektóre mogą pasożytować w postaci larwalnej bądź młodocianej (juwenilnej), przechodząc w postaci dorosłej do wolnego trybu życia (może być też odwrotnie). W lasach obficie występują formy wolno żyjące. Znajduje się je w ściółce złożonej z martwych liści, w glebie, na roślinach i w różnych rodzajach wód płynących lub stojących. Żywią się głównie jajami owadów.

Wazonkowce
Zwierzęta te należą do podtypu skąposzczetów, czyli do tej samej grupy co dżdżownice; znajduje się je w wodach kwaśnych bądź na ziemi. Są białawe, dość delikatne, a ich długość wynosi 2-35 mm. Wszystkie są do siebie bardzo podobne, rozróżnienie gatunków jest więc trudne. Licznie występują w ściółce złożonej z martwych liści, która zalega na ziemi, oraz w glebie na głębokości kilku centymetrów. Biorą aktywny udział w mineralizacji materii organicznej, ułatwiając w ten sposób odżywianie mineralne i azotowe roślin. Jednocześnie odgrywają bez wątpienia ważną rolę w stabilizacji humusu, który chronią przed zbyt gwałtowną degradacją.

4.5. Różne "składy"

W lesie materia martwa jest gromadzona na powierzchni gleby w postaci kilkucentymetrowej warstwy, składającej się ze ściółki, w której skład wchodzą głównie martwe liście w różnych stadiach rozkładu oraz mniejsze i większe gałęzie, a także owoce. Materia ta, zjadana przez liczne małe stawonogi, atakowana przez bakterie i grzyby, powoli zmienia swój wygląd, przechodząc od postaci dobrze rozpoznawalnych szczątków roślinnych do materii bezkształtnej, która silnie wiąże się z mineralnymi cząsteczkami gleby. Ściółka nie jest więc jednorodną całością: jej najmłodsze elementy znajdują się w jej najbardziej powierzchniowej części, a najstarsze w głębokiej. Czas niezbędny do całkowitego rozkładu martwego liścia jest różny u różnych gatunków: liść dębu potrzebuje na to 3-4 lata, a igła drzewa szpilkowego zostaje rozłożona w ciągu 12 lat, gdyż kwasowość igieł słabo sprzyja aktywności mikroorganizmów glebowych i jest główną przyczyną takich różnic.

Czas przekształcania ściółki nie jest bez znaczenia dla całościowego funkcjonowania lasu; materia martwa przedstawia bowiem formę magazynu energii i soli mineralnych, które są tymczasowo wyłączone z obiegu. Inaczej mówiąc, zawartość unieruchomiona w ściółce liściastej jest mniej ważna niż w ściółce złożonej z igieł, gdyż zarówno azot, jak i sole mineralne przebywają tam krócej. Pokłady martwych liści nigdy nie będą zbyt grube pod drzewami liściastymi, ponieważ warstwa krzewów i warstwa zielna rozwijają się pod nimi łatwo, umożliwiając tam życie zwierząt. W zbiorowisku drzew iglastych warstwa martwych igieł jest natomiast bardzo gruba i praktycznie eliminuje wszystkie rodzaje roślin inne niż dorosłe drzewa; zwierzęta są tam rzadkie, a regeneracja trudna, aż do czasu interwencji człowieka.

Ekosystemy będące w równowadze, w których roślinność jest w stadium klimaksu, są samowystarczalne: dopływy materii lub energii innej niż promieniowanie słoneczne są bardzo niewielkie w porównaniu z ilościami, które znajdują się w obiegu każdego roku. Podobnie straty tych ekosystemów są praktycznie zerowe i ograniczają się np. do wymywań składników pokarmowych do głębszych warstw gleby. Pierwotny las europejski jest częścią tych samowystarczalnych ekosystemów.

Las podlegający intensywnej bądź słabej eksploatacji w różnym stopniu oddala się natomiast od tego modelu, szczególnie wskutek utraty azotu i składników mineralnych, co jest następstwem pozyskiwania drewna. Porównując oczywiście zmagazynowane w glebie zawartości dostępnych składników okazuje się, że przemieszczenia ich są nieznaczne. Po długim okresie intensywna eksploatacja spowoduje jednak niezaprzeczalnie wyjałowienie zasobów pokarmowych niezbędnych dla roślin, pociągając tym samym postępujące zmniejszenie produkcji użytecznego drewna. Tę zachwianą równowagę wyrównuje się czasem poprzez dostarczanie nawozów mineralnych... lasy przekształcają się w ten sposób coraz bardziej od systemów naturalnych do systemów sztucznych.

5. Wpływ gleb na gatunki leśne

5.1. Rośliny iglaste - rośliny iglaste pojawiają się i rosną na glebach mało urodzajnych:
- Jałowiec pospolity: gleby suche, wapienne,
- Jodła pospolita: gleby wapienne lub krzemianowe, wilgotne ale przepuszczalne,
- Modrzew europejski: gleby dobrze uwodnione,
- Sosna czarna (austriacka): gleby wapienne,
- Sosna nadmorska: unika gleb najuboższe, najbardziej kwaśne,
- Jedlica (Daglezja) zielona: gleby wapienne, kwaśne, dobrze przepuszczalne.

5.2. Krzewy i krzewinki:
- Leszczyna pospolita: gleby naturalne,
- Wrzos zwyczajny: gleby krzemianowe,
- Myszopłoch kolczasty (Ruszczyk): gleby wapienne,
- Dziki bez koralowy: gleby bogate w humus, wilgotne, gliniaste, kamienne,
- Bukszpan zwyczajny: gleby suche, kamienne, wapienne,
- Borówka czernica: gleby krzemianowe.

5.3. Rośliny pnące:
- Wiciokrzew pomorski: gleby krzemianowe,
- Powojnik pnący: gleby wapienne,
- Bluszcz pospolity: gleby wapienne, kamieniste, bogate w składniki odżywcze.

5.4. Drzewa liściaste:
- Brzoza brodawkowata: gleby krzemianowe, szczególnie piaszczyste,
- Grab zwyczajny: gleby gliniaste, wilgotne, nie unika podłoży wapiennych,
- Kasztan jadalny: gleby krzemianowe, odwapnione,
- Dąb szypułkowy: gleby wapienne, kwaśne, świeże, wilgotne,
- Dąb bezszypułkowy: słabe przystosowanie do gleby gliniastych,
- Klon zwyczajny: gleby wapienne,
- Klon jawor: gleby bogate i niekwaśne,
- Wiąż pospolity: gleby wapienne, głębokie.

5.5. Porosty:
- Chrobotki: każda gleba,

5.6. Mszaki - najczęściej rosną na glebach:
- Płonniki: gleby krzemianowe,
- Bielistka siwa: gleby ubogie, wapienne,
- Porostnica wielokształtna: gleby wilgotne.

5.7. Paprotniki:
- Widłak goździsty: gleby kwaśne, humusowe,
- Skrzyp leśny: gleby kwaśne, gliniaste,
- Orlica pospolita: gleby krzemianowe, kwaśne, wyjątkowo na glebach wapiennych,
- Podrzeń żebrowiec: gleby kwaśne,
- Narecznica samcza: gleby bogate w humus i sole mineralne,
- Wietlica samicza: gleby kwaśne,
- Długosz królewski: gleby miarkowane kwaśne,
- Paprotka zwyczajna: gleby niewapienne,
- Języcznik zwyczajny: gleby wapienne.

5.8. Grzyby:
- Borowik szlachetny: gleby kwaśne,
- Mleczaje: różne gleby,
- Muchomor sromotnikowi: gleby silnie kwaśne,
- Czubajka kania: gleby krzemianowe,
- Purchawka chropowata: gleby kwaśne.

5.9. Rośliny zielne:
- Dziki bez hebd: gleby świeże o średniej wilgotności, gliniasto-wapienne,
- Konwalia majowa: gleby lekko kwaśne,
- Kokoryczka wielokwiatowa: gleby wapienne i piaszczyste.

Bibliografia
Praca zbiorowa, pod redakcją dr. Olgierda Łęskiego, 2001: Poradnik Ochrony Lasu. Wyd. Oficyna Edytorska "Wydawnictwo Świat", Warszawa
Praca zbiorowa, pod redakcją prof. dr. hab. Bohdana Ważyńskiego, 2001: Poradnik Urządzania Lasu. Wyd. Oficyna Edytorska "Wydawnictwo Świat", Warszawa
Dr. inż. Ryszard Kapuściński: Ochrona Przyrody w Lasach. Wyd. Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa
Luc Abbadie i Michael Baudouin: Las środowisko żywe. Wyd. Ossolineum, Wrocław
www.encyklopedialesna.pl
www.pl.wikipedia.org/wiki/Strona_g%C5%82%C3%B3wna
_________________
Linum.pl
 
 
   
Poziom: 33 HP   5%   149/2982
   MP   100%   1424/1424
   EXP   58%   68/117
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Template subTrail v 0.4 modified by Nasedo. Done by Forum Wielotematyczne
Copyright © Linum.pl by Tomasz Łypaczewski 2007-2010